Лична Мара меанџика

Lichna Mara meandzhika

Лична Мара меанџика

Лична Мара меанџика,
си имала машко дете.
Си имала машко дете,
машко дете, Костадинче.

Нејно момче на туѓина,
на туѓина, на печалба.
Па ѝ велат комшиките,
комшијките, душманките:

- Мори Маро, лична Маро,
не си чекај твојто момче.
Твојто момче друга љуби,
друга има во туѓина.

Се налути лична Мара,
си заљуби два џелата.
Си заљуби два џелата,
ѝ заклаја машко дете.

Мариното лично момче
лош сон сони во туѓина.
Го укаса лута змија,
меѓу двете црни очи.

Па им вели на другари:
- Еј другари, мили браќа,
лош сон видов пред зората,
ме укаса лута змија.

Ме укаса лута змија,
меѓу двете црни очи.
Дали Мара ми умрела,
или мое машко дете?

Па си вјавна брза коња
и си дојде право дома.
Си ја нашол лична Мара,
па ѝ вели, ѝ говори:

- Мори Маро, лична Маро,
каде ми е машко дете?
Каде ми е машко дете,
машко дете, Костадинче?

На Стојана, Мара вели:
- Ручај Стојан, не се мисли.
Наше дете на школи е,
на школи е, на играње.

Многу пати се враќаше,
кај браќа ми, кај вујковци.
Може тамо е отишло,
да поигра со вујковци.

Тогај нешто му прозборе,
во мислите стојанови:
- Ручај тате, не си мисли,
твојто дете е заклано.

Го заклаја два џелата,
мојта глава, закопана.
Мојта глава под пенџере,
под пенџере, на куќата.

Копај тате под пенџере,
ќе го најдеш твојто дете.
Ќе го најдеш твојто дете,
твојто дете, Костадинче.

Lichna Mara meandzhika

Lichna Mara meandzhika,
si imala mashko dete.
Si imala mashko dete,
mashko dete, Kostadinche.

Nejno momche na tugjina,
na tugjina, na pechalba.
Pa ì velat komshikite,
komshijkite, dushmankite:

- Mori Maro, lichna Maro,
ne si chekaj tvojto momche.
Tvojto momche druga ljubi,
druga ima vo tugjina.

Se naluti lichna Mara,
si zaljubi dva dzhelata.
Si zaljubi dva dzhelata,
ì zaklaja mashko dete.

Marinoto lichno momche
losh son soni vo tugjina.
Go ukasa luta zmija,
megju dvete crni ochi.

Pa im veli na drugari:
- Ej drugari, mili brakja,
losh son vidov pred zorata,
me ukasa luta zmija.

Me ukasa luta zmija,
megju dvete crni ochi.
Dali Mara mi umrela,
ili moe mashko dete?

Pa si vjavna brza konja
i si dojde pravo doma.
Si ja nashol lichna Mara,
pa ì veli, ì govori:

- Mori Maro, lichna Maro,
kade mi e mashko dete?
Kade mi e mashko dete,
mashko dete, Kostadinche?

Na Stojana, Mara veli:
- Ruchaj Stojan, ne se misli.
Nashe dete na shkoli e,
na shkoli e, na igranje.

Mnogu pati se vrakjashe,
kaj brakja mi, kaj vujkovci.
Mozhe tamo e otishlo,
da poigra so vujkovci.

Togaj neshto mu prozbore,
vo mislite stojanovi:
- Ruchaj tate, ne si misli,
tvojto dete e zaklano.

Go zaklaja dva dzhelata,
mojta glava, zakopana.
Mojta glava pod pendzhere,
pod pendzhere, na kukjata.

Kopaj tate pod pendzhere,
kje go najdesh tvojto dete.
Kje go najdesh tvojto dete,
tvojto dete, Kostadinche.



Date added: 15.07.2014
Popularity: 1427
Rating: 4.33 from 3 votes